ฉันยังอยู่ได้...คนดี~
เหตุการณ์นั้นมันผ่านมาเจ็ดปีเต็มแล้ว
ฉันยังจำได้ไม่ลืม...ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน
ตอนนั้นฉันเพิ่งเดินทางกลับจากสวิตเซอร์แลนด์
และพอใครบางคนรู้ว่าฉันกลับถึงบ้านปุ๊บ
เขาก็โทร.มาทันที...
แรกทีเดียวฉันยังคิดว่าเป็นทางไกลจากลองบีชเหมือนทุกครั้ง!
แต่แล้วเขาก็บอก 'พี่อยู่กรุงเทพฯ'
ฝันน่ะ! ฉันยังคิดว่าตัวเองฝันอยู่เลย
น้ำคำที่เขาบอกว่าตั้งใจกลับมาเซอร์ไพร้ส์
ทำให้ฉันรู้สึกคล้ายตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยทีเดียว
แล้วเราก็ได้พบกัน...อีกครั้ง
ใครจะเชื่อ...ว่านั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เจอเขา
และเพียงอีกครึ่งปีถัดมา เราก็เลิกรากัน...
ด้วยวิธีที่เงียบเชียบ...จนน่ากลัว
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในวันหนึ่งและไม่พบเจอร่องรอยของเขาในชีวิตอีกเลย
ราวกับว่า...เขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตฉันมาก่อน
โดยที่ฉันไม่เคยรู้สาเหตุของการจากลากันในวันนั้น...ไม่เคยรู้เลย
ฉันคงจะโง่...
ที่ไม่เคยจำว่าเขาเคยทำร้ายกันไว้อย่างไร
ทุกภาพที่จารเขาไว้ในใจ
มีแต่เรื่องราวดีๆ มีแต่ความรัก ความผูกพันที่มีให้กันเท่านั้น
อาจเพราะอย่างนี้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
ฉัน...รัก...ไม่เคยเปลี่ยน
ตลอดหลายปีที่เขาหายไปเหมือนตายจาก
สิ่งเดียวที่ฉันหวังเสมอ...ฉันอยากพบเขาอีกครั้ง
อยากรู้เขาสุขสบายดีไหม อยากรู้ว่าเขายังมีชีวิตที่ดี
ยังอยากเห็นเขามีความสุข...เสมอ
ฉันทำใจไว้แล้วด้วยว่าหากต้องเจอเขาอยู่กับผู้หญิงอีกสักคน
ฉันก็จะหัดยิ้มแบบที่สวยที่สุดให้เขา
จะไม่ให้ใครรู้เลยว่าหัวใจฉันมันกำลังเป็นตรงข้ามโดยสิ้นเชิง
แล้วเขาก็กลับมา...
ไม่ใช่แค่กลับมาอยู่เมืองไทยเป็นการถาวรเท่านั้น
แต่กลับมามีตัวตนอยู่ในชีวิตของฉันเป็นการถาวรเช่นกัน
นานครั้ง...เขาก็โทร.มาสักหน
เชื่อเถอะว่าฉันสุขในทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น
แม้คำ 'ไว้ไปกินข้าวด้วยกันนะ' ที่เขาบอกไว้
จะไม่เคยเป็นจริงสักหน
เขามีเหตุผลมากมายที่ไม่ว่างสำหรับฉัน
ห้าเดือนที่อยู่บนแผ่นดินเดียวกัน
ให้อย่างไรสำหรับฉันก็ยังรู้สึกเหมือน...ไกลเท่าเดิม
เราอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันแล้ว
ทว่าน่าเศร้า...ที่เรามิได้มีหัวใจซึ่งเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอีกต่อไปแล้ว
แล้ววันหนึ่ง...เมื่อฉันหมดหวังและเลิกรอคอยไปแล้ว
เขาก็กลับมาชวนกันง่ายๆ
'ไปกินข้าวกันไหม'
ฉันจำไม่ได้แน่นอนนัก
ว่าตัวเองตอบรับกลับไปทันทีโดยไม่ต้องหยุดคิด
หรือว่าตอบรับไป ก่อนเขาจะชวนจบกันแน่!
สองชั่วโมงครึ่งที่อยู่ด้วยกัน
มีภาพความฝันอยู่ตรงหน้า
ฉันพินิจมองผู้ชายที่ตัวเองรักด้วยความรู้สึกอันบอกไม่ถูก
มั่นใจ...ว่าความรักยังคงอยู่ตรงนั้น
ส่งผ่านจากฉันไปสู่เขาเสมอ
ชีวิตเขาเป็นไปด้วยดี...อย่างที่ฉันอยากได้ยิน
เราพูดคุยกันเหมือนเพื่อนสนิท
ไม่รู้ว่าเขาคิดอ่านอย่างไร
ขณะฉันเอง...พยายามอย่างที่สุด
ไม่...แตะต้องเข้าไปยังเรื่องเก่าๆ
เพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ
แค่เขายอมให้พบวันนี้...
สำหรับผู้หญิงโง่ๆ อย่างฉันก็ยินดีนักแล้ว
ฉันกลับบ้านด้วยอาการตัวลอยๆ
บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่
บางทีอาจเพราะรักที่ 'ยังคง' อยู่ตรงนั้น
มันมากมาย...เกินไป
หรือไม่อาจทีก็อาจเป็นเพราะรักที่ 'เคย' อยู่ตรงนั้น
กลับมีเหลือ 'ไม่มาก' อย่างที่คิด
ฉันไม่รู้ว่าอยากให้เขากลับมา 'แบบนี้'
หรืออยากให้เขากลับมา 'แบบเก่า'
ฉันไม่รู้จริงๆ!
บางทีฉันก็แค่อยากจะบอกเขาไปตรงๆ
ฉันรักแค่นี้ได้จริงๆนะ
ไม่ต้องรักฉันกลับมา
เห็นฉันเป็นเพื่อนคนหนึ่งก็พอแล้ว
สำหรับคนซึ่งเคยมีแต่ความว่างเปล่าในมือ
แค่ความเป็นเพื่อนแค่นี้...ก็พอใจแล้วจริงๆ
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
อย่ากลัวเลยฉันทำมาทุกอย่าง เพี่อให้เธอคลายใจ
ดูแลรักษาไม่ว่าเรื่องใดๆ ไม่เคยให้ต้องกังวล
อีกครั้งจะเป็นอะไรไป ให้เธอไม่ต้องผิด
ไม่ต้องรู้ไม่ต้องเห็นสักนิด ฉันจะเดินไปตายไกลๆ
หากพบเจอกันจะยังยิ้ม ให้เธอได้โล่งใจ
ว่าชีวิตยังอยู่ดีไม่สลาย ฉันทำได้เพื่อเธอ
อย่ากลัวเลยฉันทำมาทุกอย่าง เพี่อให้เธอคลายใจ
ดูแลรักษาไม่ว่าเรื่องใดๆ ไม่เคยให้ต้องกังวล
ยังรอคอยเธอเสมอ
07 พ.ค. 2011 เวลา 00:16 น.
จนถึงวันนี้...ฉันก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
ว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไงกับเรื่องของเราักันแน่ -_-''
